Met het YouTube filmpje wat ik maakte over het nu volgende verhaal heb ik de eerste prijs gewonnen. Voor die enkele minuut die het filmpje mocht duren moest ik de anekdote drastisch inkorten. Hier nu het gehele verhaal, en een korte afsluiter ter compensatie van het mierzoete ( maar tot op de seconde waargebeurde) verhaal over de baby die ter wereld kwam terwijl we luisterden naar de songtekst over de lege wegen voor ons geplaveid met kilometers van het onbekende... -filmpje onderaan de pagina..-
The road ahead is empty
Voor het ochtendgloren had ik haar al op de rails gezet. De bevalling zette goed door. Riebelend lag ze beneden op de bank. Ze had het koud. Neem een warme douche, dikke sokken aan, hete thee met wat suiker. Op je zij in bed, onder de dekens en puffen. Meer is het niet. En volhouden. Ben om negen uur terug. Bestel de kraamverzorgster ook maar. Het gaat goed.
Ze glimlachte met gesloten ogen.
Net voor negen uur doet de kraamverzorgster voor me open. Met zijn vieren nog een uurtje zuchten. De locomotief is op volle stoom.
Het is voorjaar, soms regent het, soms schijnt de zon. Een mooie wat wisselvallige dag. De radio staat aan. De sfeer is goed. Puf-weeën gaan langzaam over in de persweeën. Ellen doet ontzettend goed haar best. Door de neus inademen daarna in drie keer door de mond weer uit. Iedere derde uitademing ontsnapt er een steeds dieper wordende keelgrom. De navel golft mee op de wee. Persweeën!
Regen en zonneschijn, muziekje op de achtergrond. Aan het werk.
De uitdrijving duurt een heel uur. Telkens zien we een kleinstukje van het bolletje. Het is altijd twee stappen vooruit en één achteruit bij een eerste kindje. Hier dus ook. Millimeter voor millimeter schuift het hoofdje naar buiten. Het laatste stukje is, als altijd, het zwaarst. Iedere keer lijkt het net of het hoofdje eindelijk geboren gaat worden. In de weeën-pauze zakt het toch weer terug. Diep ademhalen, adem vast houden, persen en volhouden. Ik tel hardop hoelang ze het daadwerkelijk vol moet houden. ‘Eén-2-3-4-5, hou vast, hou vast, vasthouden, VASTHOUDEN! Ja, ja, JA bijnabijnaBIJNA-en-adem-maar-weer-uit.’ Pffffffffffffffff.
Even bijkomen.
‘Babyhartslag is perfect. Ellen, je bent er echt bijna, nog één laatste Power-Boost. En je weet, als het hoofdje er is dan volgt de rest van het lijfje er zo achteraan. Zet hem op hé!’
Koud washandje, slokje water. Ellen knikt ten teken dat de volgende wee er aan zit te komen.
Op de radio kondigt de D.J. een nummer aan van ‘City to City‘. Ik ken het liedje wel, de kraamverzorgster ook. Wij kijken elkaar aan.
‘Dat is nog eens een mooi nummer om op geboren te worden.’
Ik denk het en zij zegt het.
Ellen haalt nogeens diep adem. De laatste aanloop komt helemaal vanuit haar tenen.
Ellen begint te persen. De zanger begint te zingen.
The road ahead is empty
It's paved
With miles of the unknown
Het caput snijdt door, of te wel het hoofdje wordt geboren. Ik moet opletten. Ik moet persen-zuchten-persen-zuchten instrueren. Maar ik heb een grote brok in mijn keel. Ellen werkt zich er op een natuurlijke manier doorheen. Even loslaten als het erg pijn doet en daarna gewoon weer doorgaan. De Hollandse manier. Op vrouwelijke intuïtie. Op wilskracht. Omdat je pijn voelt maar eveneens voelt dat je er bijna bent. Omdat je weet waar je het voor doet. Moeder worden.
Ik droom weg op de muziek. Over lege paden voor je, geplaveid met kilometers van het onbekende.
Het caput bi-parietaal omvatten en sacraal-waarts bewegen luidt de droog beschreven handeling in het verloskundigenleerboek. Een babyhoofdje life geboren zien worden blijft keer op keer een onbeschrijfelijk moment.
Annemiek, is dat een zweetdruppel of een traan?
Ja, sorry hoor, het is toch ook prachtig.
Op mijn routine ontwikkel ik het hele kind. Met een ferme zwaai zet ik hem op de wereld. Zijn eerste bestemming is op de buik van Ellen, roze, huilend en onmiskenbaar een jongetje.
Whatever seems to be your destination
Take life the way it comes
Take life the way it is
Alex zijn bestaan op aarde begint met een wijze levensles.
Ellen is vooral blij dat ze de klus geklaard heeft. Ik veeg de traan tegelijk met het zweet van mij gezicht. Van de kraamverzorgster krijg ik een snelle knipoog. Ze krijgt van mij een brede grijns terug.
Bij het nakijken van de placenta maken we grapjes over toepasselijke liedjes als ‘je eigen huis’ of ‘this ole house’. Wat een fijn gevoel over deze prachtige thuisbevalling. Ik vraag op welke zender de radio staat.
Radio 10 Gold. In de auto zoek ik de zender meteen op. Als ik de straat uit rijd zingt Neil Diamond dat het ‘a beautiful day’ is. Nou Neil, je hebt helemaal gelijk.
Vivaldi
Ik moet wel een beetje uitkijken met dat associëren van liedjes met bevallingen. In een klassieke bui race ik naar het ziekenhuis. De Vier Jaargetijden van Vivaldi hard uit de speakers. De verpleegkundige belde mij wakker met de mededeling dat de persweeën waren begonnen. Gas op de plank en meefluiten met de violen. Hijgend storm ik de verloskamer in. Zo zie ik nog net hoe de nachtzuster een volle po onder de vrouw vandaan trekt. En dat op mijn nuchtere maag.
‘Ze moest gewoon poepen. Sorry.’
Geen persweeën. Heel begrijpelijk, volle darmen geven vaak een zelfde soort sensatie.
De klanken van Antonio Vivaldi’s ‘Quattro Stagioni’ zijn jammer genoeg, van af nu, voorgoed verbonden aan een tot de rand gevulde geurende ondersteek. Ongeacht het jaargetijde.
Exit Cd’tje
Voor het ochtendgloren had ik haar al op de rails gezet. De bevalling zette goed door. Riebelend lag ze beneden op de bank. Ze had het koud. Neem een warme douche, dikke sokken aan, hete thee met wat suiker. Op je zij in bed, onder de dekens en puffen. Meer is het niet. En volhouden. Ben om negen uur terug. Bestel de kraamverzorgster ook maar. Het gaat goed.
Ze glimlachte met gesloten ogen.
Net voor negen uur doet de kraamverzorgster voor me open. Met zijn vieren nog een uurtje zuchten. De locomotief is op volle stoom.
Het is voorjaar, soms regent het, soms schijnt de zon. Een mooie wat wisselvallige dag. De radio staat aan. De sfeer is goed. Puf-weeën gaan langzaam over in de persweeën. Ellen doet ontzettend goed haar best. Door de neus inademen daarna in drie keer door de mond weer uit. Iedere derde uitademing ontsnapt er een steeds dieper wordende keelgrom. De navel golft mee op de wee. Persweeën!
Regen en zonneschijn, muziekje op de achtergrond. Aan het werk.
De uitdrijving duurt een heel uur. Telkens zien we een kleinstukje van het bolletje. Het is altijd twee stappen vooruit en één achteruit bij een eerste kindje. Hier dus ook. Millimeter voor millimeter schuift het hoofdje naar buiten. Het laatste stukje is, als altijd, het zwaarst. Iedere keer lijkt het net of het hoofdje eindelijk geboren gaat worden. In de weeën-pauze zakt het toch weer terug. Diep ademhalen, adem vast houden, persen en volhouden. Ik tel hardop hoelang ze het daadwerkelijk vol moet houden. ‘Eén-2-3-4-5, hou vast, hou vast, vasthouden, VASTHOUDEN! Ja, ja, JA bijnabijnaBIJNA-en-adem-maar-weer-uit.’ Pffffffffffffffff.
Even bijkomen.
‘Babyhartslag is perfect. Ellen, je bent er echt bijna, nog één laatste Power-Boost. En je weet, als het hoofdje er is dan volgt de rest van het lijfje er zo achteraan. Zet hem op hé!’
Koud washandje, slokje water. Ellen knikt ten teken dat de volgende wee er aan zit te komen.
Op de radio kondigt de D.J. een nummer aan van ‘City to City‘. Ik ken het liedje wel, de kraamverzorgster ook. Wij kijken elkaar aan.
‘Dat is nog eens een mooi nummer om op geboren te worden.’
Ik denk het en zij zegt het.
Ellen haalt nogeens diep adem. De laatste aanloop komt helemaal vanuit haar tenen.
Ellen begint te persen. De zanger begint te zingen.
The road ahead is empty
It's paved
With miles of the unknown
Het caput snijdt door, of te wel het hoofdje wordt geboren. Ik moet opletten. Ik moet persen-zuchten-persen-zuchten instrueren. Maar ik heb een grote brok in mijn keel. Ellen werkt zich er op een natuurlijke manier doorheen. Even loslaten als het erg pijn doet en daarna gewoon weer doorgaan. De Hollandse manier. Op vrouwelijke intuïtie. Op wilskracht. Omdat je pijn voelt maar eveneens voelt dat je er bijna bent. Omdat je weet waar je het voor doet. Moeder worden.
Ik droom weg op de muziek. Over lege paden voor je, geplaveid met kilometers van het onbekende.
Het caput bi-parietaal omvatten en sacraal-waarts bewegen luidt de droog beschreven handeling in het verloskundigenleerboek. Een babyhoofdje life geboren zien worden blijft keer op keer een onbeschrijfelijk moment.
Annemiek, is dat een zweetdruppel of een traan?
Ja, sorry hoor, het is toch ook prachtig.
Op mijn routine ontwikkel ik het hele kind. Met een ferme zwaai zet ik hem op de wereld. Zijn eerste bestemming is op de buik van Ellen, roze, huilend en onmiskenbaar een jongetje.
Whatever seems to be your destination
Take life the way it comes
Take life the way it is
Alex zijn bestaan op aarde begint met een wijze levensles.
Ellen is vooral blij dat ze de klus geklaard heeft. Ik veeg de traan tegelijk met het zweet van mij gezicht. Van de kraamverzorgster krijg ik een snelle knipoog. Ze krijgt van mij een brede grijns terug.
Bij het nakijken van de placenta maken we grapjes over toepasselijke liedjes als ‘je eigen huis’ of ‘this ole house’. Wat een fijn gevoel over deze prachtige thuisbevalling. Ik vraag op welke zender de radio staat.
Radio 10 Gold. In de auto zoek ik de zender meteen op. Als ik de straat uit rijd zingt Neil Diamond dat het ‘a beautiful day’ is. Nou Neil, je hebt helemaal gelijk.
Vivaldi
Ik moet wel een beetje uitkijken met dat associëren van liedjes met bevallingen. In een klassieke bui race ik naar het ziekenhuis. De Vier Jaargetijden van Vivaldi hard uit de speakers. De verpleegkundige belde mij wakker met de mededeling dat de persweeën waren begonnen. Gas op de plank en meefluiten met de violen. Hijgend storm ik de verloskamer in. Zo zie ik nog net hoe de nachtzuster een volle po onder de vrouw vandaan trekt. En dat op mijn nuchtere maag.
‘Ze moest gewoon poepen. Sorry.’
Geen persweeën. Heel begrijpelijk, volle darmen geven vaak een zelfde soort sensatie.
De klanken van Antonio Vivaldi’s ‘Quattro Stagioni’ zijn jammer genoeg, van af nu, voorgoed verbonden aan een tot de rand gevulde geurende ondersteek. Ongeacht het jaargetijde.
Exit Cd’tje
:)
