Met de dienstmobiel om mijn nek, en mijn laptop op schoot zit ik tv te kijken en tegelijkertijd te typen. (Het boek moet toch een keer af..) Als de mobiel gaat krijg ik een ietwat zenuwachtige jonge aanstaande vader aan de lijn. Bij zijn vrouw zijn de vliezen gebroken. Ik ga meteen overeind zitten, volgens mij is het nog te vroeg, zou ze eigenlijk nog ruim een maand moeten.'We hebben een klein probleem...'
Een hele lijst aan complicaties schiet er door mijn hoofd.
'We zijn in Zuid-Limburg.'
Dat is waar ook, maandag had ik ze nog op het spreekuur. Nog even een midweekje weg, naar de Lommerbergen in Limburg. Of dat nog mocht... Ik maakte de zelfde flauwe grap die ik meestal maak.
'Alleen als je je verloskundige meeneemt...'
Daar bij wijs ik dan enthousiast op mezelf.
Een paar dagen zwemmen, uit eten, wandelen, heerlijk. Maar alle gekheid op een stokje, met nog meer dan viereneenhalve week te gaan in deze tot nog toe complicatieloze zwangerschap laat ik ze met een gerust hart vertrekken.
Ik maakte een kopie van haar zwangerschapskaart, schepte nog even op over de bevalling die ik zelf ooit deed in een recreatiehuisje in het park aan de rand van ons eigen dorp bij een vakantievierend stel uit Purmerend en wenste ze een fijn uitje naar het zuiden.Dat was maandagochtend. Inmiddels is het donderdagavond. In eerste instantie geef ik de instructie om te gaan pakken.
Ik maakte een kopie van haar zwangerschapskaart, schepte nog even op over de bevalling die ik zelf ooit deed in een recreatiehuisje in het park aan de rand van ons eigen dorp bij een vakantievierend stel uit Purmerend en wenste ze een fijn uitje naar het zuiden.Dat was maandagochtend. Inmiddels is het donderdagavond. In eerste instantie geef ik de instructie om te gaan pakken.
Ja, de vader in dit geval, moeders moet van mij rustig blijven zitten, ze voelt de baby nog goed bewegen, het vruchtwater is helder, en ze heeft (nog) geen weeën. Hoever is het rijden, kan ik ze Linea Recta naar het Veluwe Ziekenhuis dirigeren? Of zou een Venlose tussenstop beter zijn.
'Zodra je gepakt hebt meld je je bij de receptie, daar leg je de situatie even uit.'
Als het goed is zullen zij wel een calamiteiten plan hebben. Door mijn recreatie-bevalling weet ik dat er hele protocollen voor zijn. Met mijn laptop op schoot Google ik het ziekenhuis in Venlo op, via het telefoonnummer van de portier bluf ik mij zonder al te veel moeite direct in het hart van de Verlosafdeling. Aan de lijn een Arts-Assistent. Mijn verhaal snapt hij niet helemaal.
'Zodra je gepakt hebt meld je je bij de receptie, daar leg je de situatie even uit.'
Als het goed is zullen zij wel een calamiteiten plan hebben. Door mijn recreatie-bevalling weet ik dat er hele protocollen voor zijn. Met mijn laptop op schoot Google ik het ziekenhuis in Venlo op, via het telefoonnummer van de portier bluf ik mij zonder al te veel moeite direct in het hart van de Verlosafdeling. Aan de lijn een Arts-Assistent. Mijn verhaal snapt hij niet helemaal.
Flevopolder?
Lommerbergen?
Hij heeft geografisch geen idee waar ik het over heb. Ik mis bij hem ook de zachte G. Hij bekent dat hij niet uit Venlo komt. Aha, ik leg hem mijn verhaal nogmaals uit, maar dan iets gedetailleerder. Als tegenbod vertelt hij mij een paar kleine details over de ligging van de verloskamers, de ingang plus de Spoedeisende Hulp waar ze zich kunnen melden.
Ach, wie ben ik om hem aan te vallen op de poverheid van zijn parate Topografische kennis.
Ik werkte nog maar net in de Polder toen een hoogzwanger jong koppel mij vroeg of ze nog naar de 25-jarige huwelijksfeest van hun ouders op en neer zouden kunnen. Ik vroeg waar.
‘Anna Jacobapolder…’
In mijn onschuld dacht ik: Dat kan nooit ver weg zijn. Polder is Polder. Dat tijdens de receptie, ergens onder in Zeeland de vliezen zouden breken had ik niet kunnen voorzien. Zij reisden meteen terug en ze beviel begin van de avond van een gezonde dochter. Snel de feestgangers op de hoogte brengen. Viavia werd er doorverbonden naar het feestzaaltje, de ober zou gaan zoeken. Na wat wachten met een heleboel achtergrond kabaal kregen we een hijgende jubilaris aan de lijn. Blij dat alles goed was verlopen kon ze met dit voorspoedige nieuws terug naar haar gasten en zich als OMA opgelucht in het feestgedruis storten.
Ik werkte nog maar net in de Polder toen een hoogzwanger jong koppel mij vroeg of ze nog naar de 25-jarige huwelijksfeest van hun ouders op en neer zouden kunnen. Ik vroeg waar.
‘Anna Jacobapolder…’
In mijn onschuld dacht ik: Dat kan nooit ver weg zijn. Polder is Polder. Dat tijdens de receptie, ergens onder in Zeeland de vliezen zouden breken had ik niet kunnen voorzien. Zij reisden meteen terug en ze beviel begin van de avond van een gezonde dochter. Snel de feestgangers op de hoogte brengen. Viavia werd er doorverbonden naar het feestzaaltje, de ober zou gaan zoeken. Na wat wachten met een heleboel achtergrond kabaal kregen we een hijgende jubilaris aan de lijn. Blij dat alles goed was verlopen kon ze met dit voorspoedige nieuws terug naar haar gasten en zich als OMA opgelucht in het feestgedruis storten.
Met dank aan de uitvinding van de mobiele telefoon heb ik, anno 2008, in no time de aanstaande moeder zelf weer aan de lijn. Het is prettig te kunnen vertellen dat ze welkom zijn in het ziekenhuis. Dat ze verwacht worden. En waar ze zich kunnen melden. Ik wens ze heel veel succes met de onderneming, en wacht af. Eind van de avond hoor ik dat ze toch in Limburg blijven, de weeën zetten door.
De volgende ochtend krijg ik een sms’je, om half vijf is hun zoontje geboren, toch al bijna 6 pond. Aangifte van geboorte zal Venlo zijn.
Zo kan het dus ook.
De vraag of mijn boek ooit afkomt is bijna net zo moeilijk te beantwoorden als de vraag hoe DIK het boek gaat worden Zeker als de verhalen op deze manier (zelfs tot in mijn luie stoel) tegelijk met het vruchtwater toe blijven stromen...
Onze beademingsballonnen werden vervangen. De voor Hollandse maatstaven verouderde ballonnen nam ik mee op vakantie naar Indonesie. Viavia kwam ik terecht op de Vroedvrouwenschool in Singaradja. Ik werd meteen als een heuse VIP onthaald en rondgeleid. De directrice van de school had een eigen praktijkje net buiten de stad. Ze nodigde me uit haar te bezoeken.Ik loodste mijn chauffeur volgens haar aanwijzingen probleemloos langs de sawa's en de dessa's -nou, okay niet helemaal zonder problemen, maar we kwamen er wel, want iedereen in het dorp wist waar de Bidan Mrs Ketut woonde...- naar haar huis. Daar dronk ik thee met nog twee andere dames. Hoofdvroedvrouwen van een andere school. Er waren die dag namelijk exames afgenomen. We praatten met handen, voeten, dan juga satu atau dua katakata Bahasa Indonesia.. ( en 1 of 2 woordjes Indonesisch)Naast haar huis was de praktijk. Er kwam een hoogzwangere dame aangelopen. De dames examinatrices en ik volgden de directrice en haar zwangere. Het bleek dat ze deze vrouw speciaal voor mij had laten opdraven. Ik moest haar onderzoeken onder toeziend oog van de gehele examencommissie. Ik schakelde mijn vakantiegevoel even om in die van bidan dari Bali (vroedvrouw op Bali) en deed een Hollands-uitwendig onderzoek zoals ik dat vaak deed op ons voormalig asielzoekerscentrum. Korte vriendelijke zinnen, veel knikken en wijzen en hier en daar een paar van mijn geleerde Indonesische woordjes. Dit alles vooral met een vriendelijke zeer brede glimlach. Ze gaven me een houten toeter in mijn hand, ik zocht routineus de kant van de rug van de baby, zette de toeter aan mijn oor en showde het ritme van de hartslag door mijn duim en wijsvinger tegen elkaar te tikken.Er werd goedkeurend geknikt.Ik wijs op mijn eigen hoofd. Ik wijs op de onderkant van de buik van de zwangere.'Ja, kepala disini, bagus!' ( het hoofdje hier, goed!)Ik kreeg applaus van de dames. Blijkbaar was ik met glans geslaagd, dat was weer mooi meegenomen. We lachten nog omdat ik zocht naar het woord voor moederkoek. Moederkoek, nageboorte, dat wat na de baby komt, waar de baby van eet, met de navelstreng eraan... We kwamen er niet uit. Tot het woord PLACENTA viel...Ah, natuurlijk gewoon placenta.Tot slot ging ik in traditioneel Balinese dracht op de foto.
